ΟΓΚΟΙ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΗΤΡΑΣ

Καλοήθεις όγκοι μήτρας:

Πολύποδες: Είναι ογκίδια που εμφανίζονται στο ενδομήτριο και τον ενδοτράχηλο και δημιουργούνται από υπερπλασία του αδενικού επιθηλίου.

Πολλές φορές όμως το αδενοκαρκίνωμα του ενδομητρίου έχει πολυποειδή εμφάνιση.

Ινομυώματα: Είναι συμπαγείς όγκοι του μυομητρίου, σφαιροειδείς στο σχήμα, εντοπίζονται σε διάφορες θέσεις του μυϊκού τοιχώματος, και ποικίλουν σε μέγεθος.

Είναι ασυμπτωματικά ή δίνουν συμπτώματα λόγω της θέσης τους ή του μεγάλου μεγέθους, από τα παρακείμενα ενδοκοιλιακά όργανα.

Αντιμετωπίζονται με χειρουργική αφαίρεση.

Υπερπλασία ενδομητρίου: Χαρακτηρίζεται από πάχυνση του ενδομητρίου με πολυποειδή συχνά εμφάνιση. Είναι συχνή κατάσταση και οφείλεται σε παρατεταμένη οιστρογονική επίδραση, χωρίς προγεστερινοειδή κάλυψη.

Διακρίνεται σε απλή, σύνθετη και άτυπη υπερπλασία. Η άτυπη υπερπλασία στο 25% εξελίσσεται σε αδενοκαρκίνωμα του ενδομητρίου.

Κακοήθεις όγκοι της μήτρας:

Αδενοκαρκίνωμα: Η πλειονότητα των όγκων του ενδομητρίου είναι αδενοκαρκινώματα, και προσβάλουν συνήθως εμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

Θεωρείται οιστρογονοεξαρτώμενος καρκίνος. Οποιοσδήποτε παράγοντας αυξάνει την έκθεση σε οιστρογόνα χωρίς αντίστοιχη κάλυψη με προγεστερόνη,αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του ενδομητρίου. Όπως:

  • Ορμονική Θεραπεία Υποκατάστασης χωρίς χρήση προγεστερινοειδών
  • Παχυσαρκία
  • Ανωορηκτικοί κύκλοι-Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών
  • Ωοθηκικοί Ογκοι που παράγουν οιστρογόνα

Λήψη tamoxifen, αντιοιστρογόνο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, που έχει όμως οιστρογονική επίδραση στο ενδομήτριο.

Το συχνότερο σύμπτωμα είναι μητροραγία μετά την εμμηνόπαυση ή μητροραγίες περικλημακτηριακά. Υπερηχογραφικά ανευρίσκεται πάχυνση του ενδομητρίου και η διάγνωση επιβεβαιώνεται με ιστοληψία του ενδομητρίου.

Αντιμετωπίζεται χειρουργικά, αφού προηγηθεί λεπτομερής προεγχειρητική διερεύνηση, και ανάλογα με τα χειρουργικά και ιστολογικά ευρήματα μπορεί να συμπληρωθεί με ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία.

Σαρκώματα μήτρας: Ειναι σπανιώτεροι όγκοι της μήτρας, αυξάνονται γρήγορα σε όγκο, ποικίλουν ιστολογικά και δίνουν λεμφικές και αιματογενείς απομακρυσμένες μεταστάσεις. Η θεραπεία είναι χειρουργική και συμπληρώνεται με χημειοθεραπεία.